Najbardziej popularną metodą terapii niepowodzeń szkolnych jest terapia pedagogiczna. Przyjrzyjmy się podstawowym zasadom, jakimi rządzi się ta metoda.
Pierwsza zasada to indywidualizacja środków i metod oddziaływania korekcyjnego. Chodzi tutaj o to, że każde dziecko w grupie może liczyć na przygotowanie osobnego, indywidualnego programu odpowiadającego jego potrzebom. Metody dydaktyczne i wychowawcze są dobierane do potrzeb konkretnego dziecka.
Druga zasada to powolne stopniowanie trudności w nauce pisania i czytania, która uwzględnia fakt złożoności możliwości percepcyjnych dziecka. Przechodzi się od prostych ćwiczeń, które obejmują wąski zakres materiału, do takich, które wymagają szerszego opracowania. Dana umiejętność jest ćwiczona aż do chwili wyćwiczenia jej przez dziecko.
Kolejna istotna zasada kładzie nacisk na ćwiczenie nade wszystko funkcji najgłębiej zaburzonych. Jednocześnie w terapii pedagogicznej chodzi o to, by nie ćwiczyć jednej funkcji przez cały czas, bo to powoduje znużenie, ale przeplatać ćwiczenia na różnorodne niedobory. Ważną rolę pełnią też przerwy na odpoczynek.
Zasada czwarta terapii niepowodzeń szkolnych mówi o łączeniu ćwiczeń funkcji, które są zaburzone, z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych. Celem jest tworzenie właściwego mechanizmu kompensacyjnego. Dzięki temu funkcje sprawniejsze mogą wspierać te bardziej zaburzone.
Kolejny filar to zasada systematyczności. Zajęcia powinny odbywać się każdego dnia. Lepiej też jeśli odbywają się kilka razy dziennie w krótkich partiach niż w ciągłości w długim męczącym pakiecie.
Rzecz ostatnia to konieczność ciągłości oddziaływania terapeutycznego. Tego typu działania powinny permanentnie towarzyszyć zabiegom dydaktycznym.